domingo, 27 de junio de 2021

DIANE DI PRIMA Editor: Fernando Sabido Sánchez

POETAS SIGLO XXI - ANTOLOGIA MUNDIAL + 20.000 POETAS: Editor: Fernando Sabido Sánchez #Poesía : DIANE DI PRIMA [5.371]


Diane Di Prima 

POETA DE LA BEAT GENERATION Nació en New York, el 6 de agosto de 1934. Ella fue una de tantas mujeres que al no encajar en los esquemas impuestos a la mujer, emprendieron el paso a la emancipación. Ha sido además considerada la figura femenina más sobresaliente de uno de los movimientos trascendentales del siglo XX en los Estados Unidos: los Beats.

Bibliography
This Kind of Bird Flies Backward, Totem Press, New York, 1958
Dinners and Nightmares (short stories), Corinth Books, 1961 (reissued Last Gasp, 1998)
Seven Love Poems from the Middle Latin (translations), The Poets Press, 1965
Poems for Freddie, 1966
War Poems (editor), Poets Press, New York, 1968
Memoirs of a Beatnik, Olympia Press, 1969 (reissued with new afterword, Last Gasp, 1988)
The Book of Hours, 1970
Selected Poems: 1956-1975, North Atlantic Books, Plainfield, 1975
Loba, Part II, Eidolon Editions, Point Reyes, 1976
Selected Poems: 1956-1976, North Atlantic Books, 1977
Loba, Parts 1-8, 1978
Revolutionary Letters, City Lights, 1971
Pieces of a Song: Selected Poems, City Lights, 1990
Recollections of My Life as a Woman The New York Years, Viking Press, NY, 2001



Las traducciones son de Sandra Toro



FRAGMENTOS DE "LOBA"


Porque amas los suelos ardientes
Hice un suelo ardiente de mi corazón, Oh Kali,
Para que tú, Amada, pudieras bailar allí, incesante.
En mi corazón nada quema sino un fuego funerario
Nada mora, excepto las cenizas de los muertos.
Oh Madre, que bailas sobre el cadáver del Señor Shiva,
Ven, balanceándote al son de los tambores,
Entra en la ceniza de mi corazón:
Te espero con los ojos cerrados.










Avanza en el campo de batalla c/ el pelo suelto
El fuego arde en su frente
Sus ojos son la luna & el sol
Su cara transparente brilla como un espejo de esmeralda
Es del color de un nubarrón nuevo

Ella derrota a los rakshasas**
Se traga a los elefantes
Salta por encima de montañas & mares en un flash

¿Es diosa, demonio,
naga* o mujer?
Sus gritos de guerra, repetidos, perforan el cielo



* Originarios de la mitología hindú. Se trata de espíritus míticos acuáticos y semi-divinos que de vez en cuando se dejan ver por la tierra. Se les representa de tres formas distintas.
(Fuente:http://es.wikipedia.org/wiki/Naga)


**En el marco del hinduismo y el budismo, los Rakshasas eran caníbales devoradores de hombres (nri-chakshas o kraviad). Los arios supuestamente sostenían una continua guerra contra los rákshasas.







Para ella todavía es novedad que la pasión
pudo haberla perdido
aunque se hundió mil veces
y cayó
sobre las vías del tren, y de los puentes,
debajo de los autos o dura
botella en mano, con el pelo suave
sobre almohadas mugrientas, todavía es
novedad que no puede seguir al amor (sus
huellas ardientes en el cristal azul
de la nieve)  además
salir indemne.





Ella es el viento que nunca dejas atrás
gato negro que asesinaste en un baldío, es
el olor a maleza del verano, la que acecha
a los niños en los armarios, ella tose
en la habitación contigua, silba, anida en tu pelo
es el rostro
íncubo en la ventana
es
la arpía en la escalera de incendio, figurita de mármol
tallada sobre la chimenea.
Es cornucopia
que gime en la noche, garra
que no se puede cortar, límpidos ojos negros
de una loca cantando villancicos detrás del alambrado, ella es
el silbato en tus adioses.
Grano negro en el jade verde, el sonido
del koto mudo, el tapíz
incendiado
en tu cerebro, la capa de plumas
encendida que te arrastra
por las colinas
mientras corres en llamas
hacia
el océano negro





Because you love the burning grounds/ I have made a burning ground of my heart, O Kali,/ That you, Beloved, may dance there unceasingly./ Nothing burns in my heart but funeral fire/ Nothing dwells there now but the eshes of the dead./ O Mother, who dances on Lord Shiva's corpse,/ Come, swaying to the sound of drums,/ Enter my heart's ash:/ I await you with closed eyes.


She strides on the battlefield w/ loosened hair/ Fire burns on her forehead/ Her eyes are the sun & moon/ Her transparent face shines like an emerald mirror/ She is the color of a new raincloud// She routs rakshasas/ Swallows elephants/ Leaps over seas & mountains in a flash// Is it a goddess, demon,/ naga or woman?/ Her repeated war-cries pierce the sky


It is still news to her that passion/ could steer her wrong/ though she went down, a thousand times/ strung out/ across railroad tracks, off bridges/ under cars, or stiff/ glass bottle still in hand, hair soft/ on grasy pillows, still it is/ news she cannot follow love (his/ burning footsteps in blue crystal/ snow) & still/ come out all right.




She is the wind you never leave behind/ black cat you killed in empty lot, she is/ smell of the summer weeds, the one who lurks/ in open childhood/ closets, she coughs/ in the next room, hoots, nests in your hair/ she is incubus/ face at the window/ she is/ harpy on your fire- escape, marble figurine/ carved in the mantelpiece./ She is cornucopia/ that wails in the night,deathgrip/ you cannot cut away, black limpid eyes/ of mad girl singing carols behind mesh, she is/ the hiss in your goodbyes./ Black grain in green jade, sound/ from the silent koto, she is/ tapestry burned/ in your brain, the fiery cloack/ of feathers carries you/ off hills/ when you run flaming/ down/ to the black sea

DIANE DI PRIMA (De "Loba", Penguin Books, 1998)




LETANÍA

"He sido un gato negro en una silla de plata
He sido un puño enroscado en un guante"

He sido una uña sobre tu piel
He sido una astilla de oro en el cráneo
He colgado y caído de los árboles
He bajado poco a poco del hombro más fuerte.

He bailado la más intensa de las danzas
He copiado lo blando en el mármol
He destilado fuego y sembrado las gotas brillantes
Estoy parada en un rocío de malezas

¿Sudás?¿Te tortura el cerebro?
Soy el tapón de cera de tu oído
La música que no podés oír
La canción que no recordás

He sido la almohada bajo tu cabeza
Soy un volcán frío en la nieve
Soy la espada de oro en el mar
Bebo tu exhalación en la orilla de los sueños
donde despertás, moviéndote y luchando

Soy el acantilado donde no tenés que pararte
la montaña donde no podés habitar

Soy la locura en los ojos de tus hijos
He sido una torre de porcelana
y una torre negra también
He sido una tumba los últimos mil años
Y de ese cementerio, me levanto, como la luna llena.



LITANY

I have been a black cat in a silver chair/ I have been a curled fist in a glove"// I have been a fingernail in your skin/ I have been a gold spike in the skull/ I have hung, I have dropped from trees/ I have dropped piecemeal from the strongest shoulder.// I have set the strong dancing/ I have copied the soft in the marble/ I have distilled fire and scattered the bright drops/ I stand in a spray of weeds// Do you sweat, do you rack your brain?/ I am the lump of wax in your ear/ I am the music that you cannot hear/ The song you do not remember// I have been the pillow under your head/ I am the cold volcano in the snow/ I am the gold sword in the sea/ I drink your outbreath on the edge of dreams/ where you wake, sliding and struggling// I am the cliff where you may not stand/ The mountain where you cannot live// I am the madness in your children's eyes/ I have been a porcelain tower/ and a black tower also/ I have been a graveyard these last thousand years/ I shall rise, like the full moon, from that cemetery.

(de "Loba", Penguin Books, 1998)






CARTA REVOLUCIONARIA

Me acabo de dar cuenta de que la apuesta soy yo
no tengo más
dinero de rescate, nada que romper o canjear sino mi vida
mi espíritu tasado, en montoncitos, repartido en
la mesa de la ruleta, recupero lo que puedo
nada más para refregarle en la cara al maitre de jeu
nada para tirar por la ventana, ninguna bandera blanca
esta carne es todo lo que tengo para ofrecer, para abrir juego
y esta cabeza adjunta con la que viene, mi movida,
mientras reptamos por el tablero avanzando siempre
(eso esperamos) entre las líneas.

(de "Revolutionary Letters", Last Gasp, 2007)






CANCIÓN DE AMOR DE LA LOBA

Oh mi señor, bestia azul
sobre la nieve verde pálida, mira cuánto
he corrido para seguir
c/vos
          he corrido
                               para encontrarte
mi lengua
                     hurga el hielo
                                                de tus pisadas
bebo
          en los huecos de tus pasos,
                                                                creía que
bestia demasiado oscura eras para rastrear
el perfume de tu piel o la nube brillante
de tu aliento, que son
carne & barro, pesada escoria, que
en el viento
                       no flota,
                                         mira cuánto he volado
hasta vos, acaso
                                 acechas en la noche
                                                                          navegas
hacia el mar en un témpano
                                                      aullando canciones sagradas


Oh mi señor, mi buena
                                             oscura bestia
                                                                       cómo es que
no puedo saborearte
                                           espectro & sombra
dios ciego 
                   de tres cabezas de
                                                        mi espíritu, ardes
llama azul sobre el
                                     hielo verde, largas las sombras
lamen tus ojos
                             tu piel como la noche ártica
                                                                                 el fuego
de tu canción

circundaré la tierra,
                                            circundaré las
                                                                       estrellas giratorias
rogando que mis gemas azules
                                                            envíen señales
                                                                                        a tu corazón:
soy tu amada, perdida en la eternidad
                                                                           soy
tu Śakti
                girando en el
                                          espacio negro
yo, la loba blanca,
                                    Loba,
                                                te llamo
compañero azul,
                                 Oh mi extraviado señor
                                                                               de las colinas menguantes

(De "Loba", Penguin Books, 1998)





            AVE


Oh hermanas perdidas de la luna
con la medialuna en el pelo y el mar bajo los pies deambulan
de azul velo, de hoja verde, de andrajoso chal deambulan
con la piel de oro y la cabellera en llamas deambulan
en la Avenida A, en Bleecker Street deambulan
en Rampart Street, en Fillmore Street deambulan
con tiara de flores, con enjoyado aliento deambulan

      huellas
           brillante madreperla
                                detrás
ojos de feldespato 
       y en ellos la luna creciente

con guantes, con sombrero, en harapos, con pieles, con cuentas
bajo la luna menguante, con el pelo suelto en la lluvia negra
aullando con perros vagabundos, silbando en los portales
sombras son, que caen sobre cruces y carreteras


a pie deambulan
escupiendo deambulan
musitando y llorando deambulan
viejas y hablando solas
con los ojos perdidos deambulan
listas para un amorío deambulan
llorando sus muertos.

                          desnudas caminan
                          envueltas en largas batas caminan
                          amortajadas caminan
                          para atrás caminan.
                         
                                                         hambrientas
                                                         hambrientas
                                                         hambrientas

                                                       chillar las oigo
                                                       cantar las oigo
                                                       maldecir las oigo
                                                       rezar las oigo

se acuestan con el unicornio
se acuestan con la cobra
se acuestan en el pasto seco
se acuestan con el Yeti
rozan las largas vergas de los sátiros con sus lenguas

     están armadas
     conducen carrozas 
     se alzan sobre mí
     son pequeñas
     se acurrucan en las laderas
     a resguardo del viento


preñadas deambulan
descalzas deambulan
golpeadas por borrachos deambulan

     matan en mesas de acero
     paren en camas negras
          el feto que arrancaron se endurece en la nieve
          y se alza como la luna nueva
          mientras gimen en sueños

desenterrando papas deambulan
pidiendo droga deambulan
jugando con pajaritos deambulan
picando piedra deambulan

recorro la larga noche buscándolas
trepo a la cresta de las olas buscándolas
duermo en la pradera, golpeo puertas de piedra
gritando sus nombres

son el coral
son el lapislázuli y la turquesa
su cerebro se enrosca como un caracol
danzan en las colinas

     mujer de dura esencia, vos girás
     bailás en los subterráneos
     te revolcás en las viviendas
     y los niños chupan de tu pezón

Sos la colina, la forma y el color de la planicie
sos la carpa, la tienda de cueros, el hogan
la toga de búfalo, el quilt, el tejido afgano
sos el caldero y la estrella vespertina
te alzás sobre el mar y montás la oscuridad

Yo me muevo en tu interior, enciendo el fuego
hundo mi mano en vos y como de tu carne
sos mi imagen del espejo y mi hermana
desaparecés como el humo en las colinas brumosas
me llevás a caballo por el bosque del sueño
gran madre gitana, apoyo mi cabeza en tu espalda

yo soy vos
y debo convertirme en vos
he sido vos
y debo convertirme en vos
soy siempre vos
y debo convertirme en vos

        ay-a
        ay-a ah
        ay-a
        ay-a ah ah
        maya ma maya ma 
        om estrella madre
         maya ma ah




                                *


¿Y van a cazar a la Loba?
Tontos, ¿Van a usar
lanza, arpón o flecha, pistola o
boomerang? ¿Creen poder atraparla
con las redes del amor? Ella monta
la luna creciente como una balsa
en la corriente tormentosa del cielo
¿Van a ir a pescarla? ¿Esperan
abrigarse con su piel
el invierno que viene?

¿Sueñan
con masticar  los trozos de su carne
darle vuelta las tripas chuparle el jugo
a su gran hígado oscuro? ¿Van hacer
un gorro con su estómago, y con sus vértebras un collar?

Miren, se acuesta boca arriba en la arena como una mujer
el enorme saguaro se inclina ante ella, su grito de amor
oscurece la meseta. El aire del desierto se torna negro.
Ahora se levanta, como el sol, mueve
la cola, él es su nube negra, es el Señor Peyote, sonriendo. Corren
de la mano más allá del vítreo filo amarillo
del horizonte...

¡Tras ella! Dientes de ballena & caracoles
tintinean en la cacería, los caballos
se vuelven cardos rodantes, el olor a montaña
de su aliento, una vez más escribe
NOLI ME TANGERE.*en piedras preciosas
sobre el cielo.

*«Noli me tangere» (literalmente “no me toques”) es la frase pronunciada, según el evangelista San Juan, por Cristo resucitado después de su aparición a María Magdalena. 

(de "Loba", Penguin Books, 1998 )

jueves, 3 de junio de 2021

Mirade, vouvos a ensinar este amencer, de karlotti

 PARA A PLATAFORMA CULTURAL DE FERROLTERRA.


Mirade, vouvos a ensinar este amencer

que apanda, con cheiro a café, no número 7

É amplo como unha tenda bereber,

Non é necesario para usalo como catalejo

enchelo de ovellas que oen pastar ás nubes

Non fai falta afastarse do xardineiro

que mira extasiado como cavan gabias os paxaros

para cazar ao voo un feitizo

sen que se espante a noite e pásmese

este amencer que quero ensinarvos

e quedei pampo calcetando cornisas.

Deixade ao 7 tranquilo fumar o seu narguila

pola contra pasará un século e sairanlle escamas

E xa sabedes que non hai deus que afume

estrelas baixo as augas do Mar Morto.

Nada de armas de construción inmediata

nestes horizontes de cores tan sabrosos

non se ve con bos ollos, sen música,

e repugnan as présas a mandíbula batente.

Non esquezamos os horarios consagrados

pois si éntravos o fame, só as oleas

que os trens crían cheas de suculentos atrasos

farán posible durmir como cantos rodados

gozar deste amencer reencho de escuma

e regresar ao día por vir cos petos repletos

de bicos abisales e un amor bilingüe.

Este amencer espántase si bostezas

mellor recoller pálpebras nas árbores grafologos

E nadar a perna solta ata a risa sen gato.

Mirade, pasou a noite polo medio e medio

do seu aniversario, e lévase este amencer

debaixo do brazo, mentres o mar dálle a teta á terra.


                               (FOTO de karlotti, Jaipur, 1978)


viernes, 19 de febrero de 2021

LiBERDADE PARA PABLO HASÉL

LiBERDADE PARA PABLO HASÉL | O Ximnasio de Academo

LiBERDADE PARA PABLO HASÉL

Dicía Karl Marx nunha cita clásica, moi acaída para o feminismo contemporáneo, que “OS DOMINANTES TAMÉN ESTÁN DOMINADOS POLA DOMINACIÓN”. Tratábase de facer ver que tamén os dominantes, os poderosos, as persoas ligadas ao funcionamento do sistema, ao cerne do capitalismo e o do heteropotriarcado, teñen un interese real en desfacerse dese dominio, que o impulso de redención utópica é válido para todos os humanos e contén unha enerxía igualitaria, que non se para (que non separa) perante ningún tipo de desigualdade, de diferenza, porque o seu fin último, a súa teleoloxía, non é outra que a comunidade.

En relación co ocorrido nos últimos días, a propósito do ingreso en prisión de Pablo Hasél, para o que demandamos a súa liberdade inmediata, pensei, facendo un xogo coa frase de Marx mencionada, que “OS SUBVERSIVOS TAMÉN PODEN ESTAR SUBVERTIDOS POLA SUBVERSIÓN”.

Repasando estes días a Judith Butler para un traballo que ando ultimando encontro a seguinte alfaia: 

“Da mesma forma que as metáforas perden o seu carácter metafórico a medida que, co paso do tempo, se consolidan como conceptos, as prácticas subversivas corren sempre o risco de convertérense en clichés adormecedores a base de repetilas e, sobre todo, ao repetilas nunha cultura na que todo se considera mercadoría, e na que a «subversión» ten un valor de mercado”.

Na miña humilde opinión os subversivos non debemos ser subvertidos pola subversión porque o noso fin último non é o caos, a pura entropía, senón un equilibrio de humanidade, unha harmonía da que o sistema carece e aonde se debe dirixir o poder da nosa forza utópica.

Postulemos unha subversión dominada pola igualdade comunitaria, pola quebra dos dominios da diferenza social, e pola procura desa igualdade.

jueves, 14 de enero de 2021

“Cântico Negro” de José Régio

 “Cântico Negro”

“Vem por aqui”- dizem-me alguns com olhos doces,
Estendendo-me os braços, e seguros
De que seria bom que eu os ouvisse
Quando me dizem: “vem por aqui”!
Eu olho-os com olhos lassos,
(Há, nos meus olhos, ironias e cansaços)
E cruzo os braços,
E nunca vou por ali…

A minha glória é esta:
Criar desumanidade!
Não acompanhar ninguém.
—Que eu vivo com o mesmo sem-vontade
Com que rasguei o ventre a minha Mãe.

Não, não vou por aí! Só vou por onde
Me levam meus próprios passos…

Se ao que busco saber nenhum de vós responde,
Por que me repetis: “vem por aqui”?
Prefiro escorregar nos becos lamacentos,
Redemoinhar aos ventos,
Como farrapos, arrastar os pés sangrentos,
a ir por aí…

Se vim ao mundo, foi
Só para desflorar florestas virgens,
E desenhar meus próprios pés na areia inexplorada!
O mais que faço não vale nada.
Como, pois, sereis vós
Que me dareis impulsos, ferramentas, e coragem
Para eu derrubar os meus obstáculos?…
Corre, nas vossas veias, sangue velho dos avós,
E vós amais o que é fácil!
Eu amo o Longe e a Miragem,
Amo os abismos, as torrentes, os desertos…

Ide! tendes estradas,
Tendes jardins, tendes canteiros,
Tendes pátrias, tendes tectos,
E tendes regras, e tratados, e filósofos, e sábios.
Eu tenho a minha Loucura!
Levanto-a, como um facho, a arder na noite escura,
E sinto espuma, e sangue, e cânticos nos lábios…

Deus e o Diabo é que me guiam, mais ninguém.
Todos tiveram pai, todos tiveram mãe;
Mas eu, que nunca principio nem acabo,
Nasci do amor que há entre Deus e o Diabo.

Ah, que ninguém me dê piedosas intenções!
Ninguém me peça definições!
Ninguém me diga: “vem por aqui”!
A minha vida é um vendaval que se soltou.
É uma onda que se alevantou.
É um átomo a mais que se animou…
Não sei para onde vou,
Não sei para onde vou
—Sei que não vou por aí!

José Régio

miércoles, 13 de enero de 2021

Strange Mystery Flower sing Lord Byron - She Walks in Beauty, por Roger de Flor


SHE WALKS IN BEAUTY She walks in beauty, like the night Of cloudless climes and starry skies; And all that’s best of dark and bright Meet in her aspect and her eyes; Thus mellowed to that tender light Which heaven to gaudy day denies. One shade the more, one ray the less, Had half impaired the nameless grace Which waves in every raven tress, Or softly lightens o’er her face; Where thoughts serenely sweet express, How pure, how dear their dwelling-place. And on that cheek, and o’er that brow, So soft, so calm, yet eloquent, The smiles that win, the tints that glow, But tell of days in goodness spent, A mind at peace with all below, A heart whose love is innocent!

miércoles, 9 de diciembre de 2020

Koleka Putuma - Water



“Water” de Koleka Putuma -Artist​

El recuerdo de ir a la playa cada víspera de Año Nuevo
Es uno que comparto con primos y la mayoría de la gente criada de negro
Cómo los ancianos nos prohibían ir demasiado profundo
Para reírnos, chapotear en nuestras medias negras y bolsas de plástico Shoprite envueltas alrededor de nuestro nuevo Tejidos, prohíbenos montar la ola,
Por temor a ser una masa de negrura barrida por la marea
Y nunca regresar
Como basura.
Los ancianos nos prohíben como si el océano tuviera una intoxicación alimentaria.
A menudo me pregunto por qué siento como si me estuviera ahogando cada vez que miro hacia el mar.
Esto y me siento increíblemente pequeño.
Y a menudo escucho esta broma
sobre la gente negra que no puede nadar.
O tener miedo al agua;
Somos burlados
Y a menudo nos hemos burlado de nosotros mismos
por limpiarnos la cara de la forma en que lo hacemos cuando salimos del agua.
Compáralo con cómo lo hacen todos, mirando a la bahía,
y cómo nos volvemos como trinquetes con nuestras posturas y torceduras.
Sin embargo, cada vez que nuestra piel se hunde
Es como si las cañas recordaran que una vez fueron cadenas
Y el agua, inquieta, desea poder arrojar a todos los esclavos y barcos a la costa
Enteros como habían abordado, navegado y hundido
Sus lágrimas son lo que tienen convirtió el océano en salado,
por eso nuestros iris arden cada vez que nos sumergimos.
Cada dieciséis de diciembre, 24 de diciembre y 31 de diciembre
Nuestra piel vuelve a traumatizar el mar
Se burlan de nosotros
Por no poder lanzarnos a algo que fue fundamental para intentar ejecutar nuestra extinción.
Para ti, el océano es para tablas de surf, botes y bronceados
Y todas las cosas geniales que haces ahí debajo en tus trajes de baño y gafas protectoras
Pero nosotros, hemos venido a ser bautizados aquí
Hemos venido a revolver el otro mundo aquí
Hemos venido para limpiarnos aquí
Hemos venido a conectar nuestros vivos con los muertos aquí
Nuestro respeto por el agua es lo que han llamado miedo
La audacia de comerciar y asesinarnos por el agua
Luego burlarse de nosotros por tener miedo de ella
La audacia de llegar por agua e invadir nosotros
Si esta tierra fuera realmente tuya, entonces resucita los huesos de los colonizadores y úsalos como brújula
Entonces deja de usar cuerpos negros como guías turísticos o el sitio para tu auténtica experiencia africana.
¿No estamos cansados de bailar para ti?
Girando y cantando en el momento justo
¿No estamos cansados de reunirnos como una masa de oscuridad?
Para expiar solo por estar aquí
Para rogarle a Dios que nos salve de una guerra que nunca comenzamos
Para marchar por una causa causada por la intolerancia a nuestra existencia
Levantar nuestras manos para que no nos disparen
Levantar nuestras manos en la iglesia para orar por protección
Y todavía nos disparan allí también
Con nuestras manos levantadas La
invasión es algo natural para tu gente
Entonces tú también has venido a robarnos nuestros lugares de culto
Ven a asesinarnos también en las prisiones
Eso tampoco es nuevo
Demasiados blancos aquí actuando como Dios
Demasiados blancos aquí haciendo el trabajo de Dios,
Y este Dios de ellos tiene mi barriga en un nudo
Él y yo siempre he tenido una relación complicada
Este Jesús de ojos azules y cabello rubio que seguí el domingo la escuela
Ha tenido a los míos inclinándose ante un cielo blanco y patriarcal inclinándose ante un
Cristo, su hijo y 12 discípulos
Por todo lo que sabemos,
los discípulos podrían haber sido extraños, la santa trinidad algún extraño triángulo amoroso retorcido
Y el Espíritu Santo transgénero
Pero tú lo harás Solo elige entender las escrituras que se adapten a tu agenda
Te has tomado la libertad de colonizar el concepto de Dios
Dio Dios un género, un color de piel y un nombre en un idioma que tuvimos que torcer la boca alrededor de
la blasfemia es envolver la Esclavitud en el Evangelio y decir que es la libertad
Blasfemia es tener que ver mi uso especie el mismo Evangelio de esclavizar entre sí
Desde los días de Elías Hemos sido diseñados para arrodillarnos hasta la blancura
Y ni siquiera estamos seguros de si los días de Elías existieron
Porque quienquiera que escribió la Biblia no nos incluía
Pero preferiría existir en ese libro sagrado sin Dios que en los libros de historia que lo hicieron No digas la verdad
Sobre nosotros
Para nosotros
En nombre de nosotros
Si realmente tuvieras que escribir nuestras historias
Entonces deberías haberlo hecho en nuestra lengua materna
Los que cortaste cuando les diste un nuevo idioma

Nunca consentimos
Sin embargo, se nos pide que cenemos con los opresores
Y les sirvamos el perdón
Cómo, cuando los únicos ingredientes que tengo son el dolor y la rabia

Otro (que se parece a mí) murió hoy
Otro (que se parece a mí) fue asesinado hoy

Que esa sea la conversación en la mesa
Y todos, a partir de entonces, podamos lavar esta amarga comida con amnesia

Y ve a nadar después de eso.
Solo por diversión.
Solo por diversión



https://pensouthafrica.co.za/water-by-koleka-putuma/


.

sábado, 21 de noviembre de 2020

FELIZ IDADE, de Olga Novo, dous poemas

 DOUS POEMAS


                     36 ANIVERSARIO


Despídome da nena que fun e xa non chora

axeonllada no templo occipital.

Bato palmas no lume.

Voume danzar á sombra radical

da miña osamenta adulta.

Es libre agora

un paxaro bebe nas augas tépedas do teu encéfalo

un peixe novo nace na túa musculatura

e por fin declárase a poesía como un amor anfibio



...Pero agora

Ah, pero agora escoito con toda nitidez

aos 36 anos

a música da resina

aquílo que non oín na tuba do silencio mentres nazo

a harmonía profunda das partículas biliares

a sangue que bombea o ceo

ao abdome dunha salamanca

o delicadísimo encaixe do xeo da voz que amo

e se derrama sobre o meu sino.


  Sobrevivín e sobrevivo porque vexo a beleza e vai conmigo

Sobrevivín  e sobrevivo porque a beleza me ve e vou contigo.




             SALVAXE MENTE 


Será que naceu para que a devore o ar

e entre en transo

cando se che acerca

abancando o seu ciclón de arterias

e é toda ela a  filosofía espasmódica da dozura

rendida

salvaxe mente.


  Será que xa morreron dez homes e Borneo

e un tigre en Sumatra expira

e o espazo absorbe a asma da alma que te mira Será

que as súas terminación nerviosas

son furias con lazos de cobre

que atan á total entrega

e vai a cegas ao abismo por ver

quizais se talvez hai unha rosa ao fondo

e a pode cortar

e darcha.


   E despois marcha en carne viva por carreiros

que xa cerraron as silvas haí séculos

que pouco lle importa

que as espiñas a piquen como unha saeta a gorxa

que se derrete e se desangra sen se dar conta sequera

enriba dun altar de Pérgamo

como unha taquicardia indefensa ante o seu propio ritmo.


   Será que busca o mimo da luz que nunca tuvo

e as placas tectónicas das palmas das túas maus

se se lle aproximan fana tremer e caer desde o subsolo ao ar

Será que naceu para que a devore

e non quede nada dela

agás o pico da bubela que come o corazón do figo

e digo

que existiu con tal tenrura que quedou durmida entre os calcetíns

da cesta da túa roupa e tres pinzas e a curva do Universo

e digo

tamén

que pode respirar co osixeno que a ti che sobre

que vai ao alén bicar as maus da túa mai morta

e que che fabrica os suspiros cunha flor de fariña infinita

que quedou o seu riso coma un fume flotando entre chemineas modernistas

que todo aquel que o ve ascende de si mesmo

ao nó da combustión eterna.


   Será que ela é ela

entre brasas e neve con furacáns formigas e o sexo sinfónico

dos eixos da terra.

Será

que ela é ela.





Kalandraka Editora 2020
TAMBO


Olga NOvo no Mercado da Magdalena 
na Semana de Poesía Salvaxe, 
Ferrol

Olga Novo con Karlotti, no Bar Cazadores, Ferrol
durante a Semana de Poesía Salvaxe