viernes, 19 de febrero de 2021

LiBERDADE PARA PABLO HASÉL

LiBERDADE PARA PABLO HASÉL | O Ximnasio de Academo

LiBERDADE PARA PABLO HASÉL

Dicía Karl Marx nunha cita clásica, moi acaída para o feminismo contemporáneo, que “OS DOMINANTES TAMÉN ESTÁN DOMINADOS POLA DOMINACIÓN”. Tratábase de facer ver que tamén os dominantes, os poderosos, as persoas ligadas ao funcionamento do sistema, ao cerne do capitalismo e o do heteropotriarcado, teñen un interese real en desfacerse dese dominio, que o impulso de redención utópica é válido para todos os humanos e contén unha enerxía igualitaria, que non se para (que non separa) perante ningún tipo de desigualdade, de diferenza, porque o seu fin último, a súa teleoloxía, non é outra que a comunidade.

En relación co ocorrido nos últimos días, a propósito do ingreso en prisión de Pablo Hasél, para o que demandamos a súa liberdade inmediata, pensei, facendo un xogo coa frase de Marx mencionada, que “OS SUBVERSIVOS TAMÉN PODEN ESTAR SUBVERTIDOS POLA SUBVERSIÓN”.

Repasando estes días a Judith Butler para un traballo que ando ultimando encontro a seguinte alfaia: 

“Da mesma forma que as metáforas perden o seu carácter metafórico a medida que, co paso do tempo, se consolidan como conceptos, as prácticas subversivas corren sempre o risco de convertérense en clichés adormecedores a base de repetilas e, sobre todo, ao repetilas nunha cultura na que todo se considera mercadoría, e na que a «subversión» ten un valor de mercado”.

Na miña humilde opinión os subversivos non debemos ser subvertidos pola subversión porque o noso fin último non é o caos, a pura entropía, senón un equilibrio de humanidade, unha harmonía da que o sistema carece e aonde se debe dirixir o poder da nosa forza utópica.

Postulemos unha subversión dominada pola igualdade comunitaria, pola quebra dos dominios da diferenza social, e pola procura desa igualdade.

jueves, 14 de enero de 2021

“Cântico Negro” de José Régio

 “Cântico Negro”

“Vem por aqui”- dizem-me alguns com olhos doces,
Estendendo-me os braços, e seguros
De que seria bom que eu os ouvisse
Quando me dizem: “vem por aqui”!
Eu olho-os com olhos lassos,
(Há, nos meus olhos, ironias e cansaços)
E cruzo os braços,
E nunca vou por ali…

A minha glória é esta:
Criar desumanidade!
Não acompanhar ninguém.
—Que eu vivo com o mesmo sem-vontade
Com que rasguei o ventre a minha Mãe.

Não, não vou por aí! Só vou por onde
Me levam meus próprios passos…

Se ao que busco saber nenhum de vós responde,
Por que me repetis: “vem por aqui”?
Prefiro escorregar nos becos lamacentos,
Redemoinhar aos ventos,
Como farrapos, arrastar os pés sangrentos,
a ir por aí…

Se vim ao mundo, foi
Só para desflorar florestas virgens,
E desenhar meus próprios pés na areia inexplorada!
O mais que faço não vale nada.
Como, pois, sereis vós
Que me dareis impulsos, ferramentas, e coragem
Para eu derrubar os meus obstáculos?…
Corre, nas vossas veias, sangue velho dos avós,
E vós amais o que é fácil!
Eu amo o Longe e a Miragem,
Amo os abismos, as torrentes, os desertos…

Ide! tendes estradas,
Tendes jardins, tendes canteiros,
Tendes pátrias, tendes tectos,
E tendes regras, e tratados, e filósofos, e sábios.
Eu tenho a minha Loucura!
Levanto-a, como um facho, a arder na noite escura,
E sinto espuma, e sangue, e cânticos nos lábios…

Deus e o Diabo é que me guiam, mais ninguém.
Todos tiveram pai, todos tiveram mãe;
Mas eu, que nunca principio nem acabo,
Nasci do amor que há entre Deus e o Diabo.

Ah, que ninguém me dê piedosas intenções!
Ninguém me peça definições!
Ninguém me diga: “vem por aqui”!
A minha vida é um vendaval que se soltou.
É uma onda que se alevantou.
É um átomo a mais que se animou…
Não sei para onde vou,
Não sei para onde vou
—Sei que não vou por aí!

José Régio

miércoles, 13 de enero de 2021

Strange Mystery Flower sing Lord Byron - She Walks in Beauty, por Roger de Flor


SHE WALKS IN BEAUTY She walks in beauty, like the night Of cloudless climes and starry skies; And all that’s best of dark and bright Meet in her aspect and her eyes; Thus mellowed to that tender light Which heaven to gaudy day denies. One shade the more, one ray the less, Had half impaired the nameless grace Which waves in every raven tress, Or softly lightens o’er her face; Where thoughts serenely sweet express, How pure, how dear their dwelling-place. And on that cheek, and o’er that brow, So soft, so calm, yet eloquent, The smiles that win, the tints that glow, But tell of days in goodness spent, A mind at peace with all below, A heart whose love is innocent!

miércoles, 9 de diciembre de 2020

Koleka Putuma - Water



“Water” de Koleka Putuma -Artist​

El recuerdo de ir a la playa cada víspera de Año Nuevo
Es uno que comparto con primos y la mayoría de la gente criada de negro
Cómo los ancianos nos prohibían ir demasiado profundo
Para reírnos, chapotear en nuestras medias negras y bolsas de plástico Shoprite envueltas alrededor de nuestro nuevo Tejidos, prohíbenos montar la ola,
Por temor a ser una masa de negrura barrida por la marea
Y nunca regresar
Como basura.
Los ancianos nos prohíben como si el océano tuviera una intoxicación alimentaria.
A menudo me pregunto por qué siento como si me estuviera ahogando cada vez que miro hacia el mar.
Esto y me siento increíblemente pequeño.
Y a menudo escucho esta broma
sobre la gente negra que no puede nadar.
O tener miedo al agua;
Somos burlados
Y a menudo nos hemos burlado de nosotros mismos
por limpiarnos la cara de la forma en que lo hacemos cuando salimos del agua.
Compáralo con cómo lo hacen todos, mirando a la bahía,
y cómo nos volvemos como trinquetes con nuestras posturas y torceduras.
Sin embargo, cada vez que nuestra piel se hunde
Es como si las cañas recordaran que una vez fueron cadenas
Y el agua, inquieta, desea poder arrojar a todos los esclavos y barcos a la costa
Enteros como habían abordado, navegado y hundido
Sus lágrimas son lo que tienen convirtió el océano en salado,
por eso nuestros iris arden cada vez que nos sumergimos.
Cada dieciséis de diciembre, 24 de diciembre y 31 de diciembre
Nuestra piel vuelve a traumatizar el mar
Se burlan de nosotros
Por no poder lanzarnos a algo que fue fundamental para intentar ejecutar nuestra extinción.
Para ti, el océano es para tablas de surf, botes y bronceados
Y todas las cosas geniales que haces ahí debajo en tus trajes de baño y gafas protectoras
Pero nosotros, hemos venido a ser bautizados aquí
Hemos venido a revolver el otro mundo aquí
Hemos venido para limpiarnos aquí
Hemos venido a conectar nuestros vivos con los muertos aquí
Nuestro respeto por el agua es lo que han llamado miedo
La audacia de comerciar y asesinarnos por el agua
Luego burlarse de nosotros por tener miedo de ella
La audacia de llegar por agua e invadir nosotros
Si esta tierra fuera realmente tuya, entonces resucita los huesos de los colonizadores y úsalos como brújula
Entonces deja de usar cuerpos negros como guías turísticos o el sitio para tu auténtica experiencia africana.
¿No estamos cansados de bailar para ti?
Girando y cantando en el momento justo
¿No estamos cansados de reunirnos como una masa de oscuridad?
Para expiar solo por estar aquí
Para rogarle a Dios que nos salve de una guerra que nunca comenzamos
Para marchar por una causa causada por la intolerancia a nuestra existencia
Levantar nuestras manos para que no nos disparen
Levantar nuestras manos en la iglesia para orar por protección
Y todavía nos disparan allí también
Con nuestras manos levantadas La
invasión es algo natural para tu gente
Entonces tú también has venido a robarnos nuestros lugares de culto
Ven a asesinarnos también en las prisiones
Eso tampoco es nuevo
Demasiados blancos aquí actuando como Dios
Demasiados blancos aquí haciendo el trabajo de Dios,
Y este Dios de ellos tiene mi barriga en un nudo
Él y yo siempre he tenido una relación complicada
Este Jesús de ojos azules y cabello rubio que seguí el domingo la escuela
Ha tenido a los míos inclinándose ante un cielo blanco y patriarcal inclinándose ante un
Cristo, su hijo y 12 discípulos
Por todo lo que sabemos,
los discípulos podrían haber sido extraños, la santa trinidad algún extraño triángulo amoroso retorcido
Y el Espíritu Santo transgénero
Pero tú lo harás Solo elige entender las escrituras que se adapten a tu agenda
Te has tomado la libertad de colonizar el concepto de Dios
Dio Dios un género, un color de piel y un nombre en un idioma que tuvimos que torcer la boca alrededor de
la blasfemia es envolver la Esclavitud en el Evangelio y decir que es la libertad
Blasfemia es tener que ver mi uso especie el mismo Evangelio de esclavizar entre sí
Desde los días de Elías Hemos sido diseñados para arrodillarnos hasta la blancura
Y ni siquiera estamos seguros de si los días de Elías existieron
Porque quienquiera que escribió la Biblia no nos incluía
Pero preferiría existir en ese libro sagrado sin Dios que en los libros de historia que lo hicieron No digas la verdad
Sobre nosotros
Para nosotros
En nombre de nosotros
Si realmente tuvieras que escribir nuestras historias
Entonces deberías haberlo hecho en nuestra lengua materna
Los que cortaste cuando les diste un nuevo idioma

Nunca consentimos
Sin embargo, se nos pide que cenemos con los opresores
Y les sirvamos el perdón
Cómo, cuando los únicos ingredientes que tengo son el dolor y la rabia

Otro (que se parece a mí) murió hoy
Otro (que se parece a mí) fue asesinado hoy

Que esa sea la conversación en la mesa
Y todos, a partir de entonces, podamos lavar esta amarga comida con amnesia

Y ve a nadar después de eso.
Solo por diversión.
Solo por diversión



https://pensouthafrica.co.za/water-by-koleka-putuma/


.

sábado, 21 de noviembre de 2020

FELIZ IDADE, de Olga Novo, dous poemas

 DOUS POEMAS


                     36 ANIVERSARIO


Despídome da nena que fun e xa non chora

axeonllada no templo occipital.

Bato palmas no lume.

Voume danzar á sombra radical

da miña osamenta adulta.

Es libre agora

un paxaro bebe nas augas tépedas do teu encéfalo

un peixe novo nace na túa musculatura

e por fin declárase a poesía como un amor anfibio



...Pero agora

Ah, pero agora escoito con toda nitidez

aos 36 anos

a música da resina

aquílo que non oín na tuba do silencio mentres nazo

a harmonía profunda das partículas biliares

a sangue que bombea o ceo

ao abdome dunha salamanca

o delicadísimo encaixe do xeo da voz que amo

e se derrama sobre o meu sino.


  Sobrevivín e sobrevivo porque vexo a beleza e vai conmigo

Sobrevivín  e sobrevivo porque a beleza me ve e vou contigo.




             SALVAXE MENTE 


Será que naceu para que a devore o ar

e entre en transo

cando se che acerca

abancando o seu ciclón de arterias

e é toda ela a  filosofía espasmódica da dozura

rendida

salvaxe mente.


  Será que xa morreron dez homes e Borneo

e un tigre en Sumatra expira

e o espazo absorbe a asma da alma que te mira Será

que as súas terminación nerviosas

son furias con lazos de cobre

que atan á total entrega

e vai a cegas ao abismo por ver

quizais se talvez hai unha rosa ao fondo

e a pode cortar

e darcha.


   E despois marcha en carne viva por carreiros

que xa cerraron as silvas haí séculos

que pouco lle importa

que as espiñas a piquen como unha saeta a gorxa

que se derrete e se desangra sen se dar conta sequera

enriba dun altar de Pérgamo

como unha taquicardia indefensa ante o seu propio ritmo.


   Será que busca o mimo da luz que nunca tuvo

e as placas tectónicas das palmas das túas maus

se se lle aproximan fana tremer e caer desde o subsolo ao ar

Será que naceu para que a devore

e non quede nada dela

agás o pico da bubela que come o corazón do figo

e digo

que existiu con tal tenrura que quedou durmida entre os calcetíns

da cesta da túa roupa e tres pinzas e a curva do Universo

e digo

tamén

que pode respirar co osixeno que a ti che sobre

que vai ao alén bicar as maus da túa mai morta

e que che fabrica os suspiros cunha flor de fariña infinita

que quedou o seu riso coma un fume flotando entre chemineas modernistas

que todo aquel que o ve ascende de si mesmo

ao nó da combustión eterna.


   Será que ela é ela

entre brasas e neve con furacáns formigas e o sexo sinfónico

dos eixos da terra.

Será

que ela é ela.





Kalandraka Editora 2020
TAMBO


Olga NOvo no Mercado da Magdalena 
na Semana de Poesía Salvaxe, 
Ferrol

Olga Novo con Karlotti, no Bar Cazadores, Ferrol
durante a Semana de Poesía Salvaxe




miércoles, 18 de noviembre de 2020

Strange Mystery Flower sing Lord Byron - The Wild Gazelle



Dedicated to all those people forced to leave their homes and wander the "desert" for years because of human selfishness, barbarism and unreason. And also to all those people who receive them with hospitality, respect and tolerance. After all, let's not forget we are all descendants of migrants.

Roger Arias: voice and guitar.
Amparo Arias: backing vocals and harmonica.

Poem: Lord Byron
Music: Roger Arias 
Translation: Karlotti Valle / Roger Arias
Painting: Jean-Baptiste Oudry
Art design: Mario Feal

Follow us on Facebook: https://www.facebook.com/Strange-Myst... 

Contact: strangemysteryflower@gmail.com
Roger de Flor​

THE WILD GAZELLE

The wild gazelle on Judah's hills,
Exulting yet may bound,
And drink from all the living rills
That gush on holy ground:
Its airy step and glorious eye
May glance in tameless transport by.: --
 
A step as fleet, an eye more bright,
Hath Judah witness'd there;
And o'er her scenes of lost delight
Inhabitants more fair,
The cedars wave on Lebanon,
But Judah's statelier maids are gone!
 
More blest each palm that shades those plains
Than Israel's scatter'd race:
For, taking root, it there remains
In solitary grace:
It cannot quit the place of birth,
It will not live in other earth.
 
But we must wander witheringly,
In other lands to die;
And where our fathers' ashes be,
Our own may never lie:
Our temple hath not left a stone.
And Mockery sits on Salem's throne





La gacela salvaje
La gacela salvaje en las colinas de Judea
Puede brincar aún, alborozada,
puede abrevar en esas aguas vivas
que en la sagrada tierra brotan siempre;
puede alzar el pie leve y con ardientes ojos
mirar, en un arrebato de indómita alegría.
Pies ágiles, y ojos más encendidos
aquí contempló Judea en otros tiempos,
y en el lugar del ya perdido gozo,
más bellos habitantes hubo un día.
Ondulan en el Líbano los cedros, pero se han ido
las hijas más majestuosas de Judea.
Más bendita cada palmera que da sombra en esos llanos
que de Israel las tribus dispersas,
pues echa aquí raíces y se queda,
graciosa y solitaria:
su suelo natal no puede dejar nunca
y no podría vivir en otras tierras.
Mas nosotros vagamos, marchitos,
para morir muy lejos:
dónde están las cenizas de los padres
nunca descansarán nuestras cenizas;
ya ni un solo sillar le queda a nuestro templo
y en el trono de Salem se ha sentado la Burla.

(Versión Karlotti/Roger)




.

sábado, 7 de noviembre de 2020

EG : Gata Cattana, 4 poemas 4 (+1)

EG : Gata Cattana, 4 poemas 4 (+1)

CON LAS MANOS

No aman de igual forma
los ricos y los pobres.

Los pobres aman con las manos.
Los pobres aman en la carne y con gula,
en las peores estampas,
en condiciones famélicas y con
todo en su contra.

Los pobres aman sin bonitos decorados.
Entienden de lunes y de tedios domingueros
y de gastos imprevistos
de facturas y de angustias
que embisten
mes a mes
a quemarropa.

El amor de los pobres
no sale por la ventana
aunque el dinero entre
por la puerta,
(que nunca entra),
(aunque no haya ventanas).

Los pobres han aprendido
a amarse a oscuras por eso mismo.
Han aprendido a amarse mal alimentados
mal vestidos, malqueridos,
porque el hambre agudiza el ingenio
y en sus jardines también crecen las flores
(aunque no haya jardines).

Los pobres han aprendido a aprovechar
los vis a vis, entre jornada y jornada
de trabajo,
(aunque no haya trabajo)
y saben darse placeres nunca tasados
de valor incalculable
y han aprendido a disfrutar las circunstancias
y la sopa de sobre,
el viejo colchón y la cuesta de enero.

Y parece que su amor se yergue
indestructible a pesar de,
a pesar de las miles de plagas,
de los sueños frustrados y fracasos andantes,
de las crisis cíclicas y de hambrunas y de guerras,
más valiente que Heracles,
más Odiseo que Odiseo.

Y parece que su amor se extiende y se multiplica
al ritmo que se multiplican los pobres,
al ritmo que se multiplican los infortunios
y los desastres naturales que golpean
siempre en las casas de los pobres.

Y ese amor está a la altura de Urano,
a la altura de Urano y de Gea juntos,
y es el única arma
que tienen los pobres
para defenderse.

Por eso han aprendido a cultivar flores
y a cantar bien sus penas
y han inventado las mejores obras
y los mejores instrumentos.
Por eso entienden de arte y saben
encontrarlo donde lo haya,
aunque no lo haya,
(que siempre lo hay).

Y han aprendido a aprovechar el carisma
y la jerga,
y a escribir poemas inmortales
sobre amores complicados,
y saben de cosquillas,
y saben de boleros
y saben de desnudos
y de darlo todo,
que no es más que lo puesto,
las manos y la lengua
la forma de otear el horizonte
y los cánticos en contra del patrón.

yo solo se amar de esta manera
yo te amo como aman los pobres
y me temo
que por mucho mucho tiempo

esto seguirá siendo así