miércoles, 29 de abril de 2009
deborat vukusic
Y por esto
por que hay una patria sin pais alguno
por que tu
con tus ojos manuales
tallas el llanto
sin quebrar una sola brizna de hierba
corrijo mi quehacer
de nomada
y sin contar con dios
miro el cielo para leer lluvia
y sin perdida de tiempo
al ritmo de la luz
que tanto calla
hago una hoguera
en la mismisima boca del camino
y te espero
No me importa si la guerra dura.
No me importa si la muerte silba.
Estoy acostumbrado a la ternura.
lunes, 27 de abril de 2009
cronicas cronopias
abeja con orejas de lobo: crónica personal & fotos de la II SEMANA DE POESÍA SALVAXE o de la II SEMANA SALVAXE DE POESÍA

crónica personal & fotos de la II SEMANA DE POESÍA SALVAXE o de la II SEMANA SALVAXE DE POESÍA
cuatro días pueden ser toda una vida o al menos un tiovivo emocional con imágenes para toda esa vida. pasar del sueño a la realidad, del hambre a la saciedad, de la risa al llanto en cuestión de segundos. cuatro días dan para esto y para volver a empezar y para hacer el camino a la inversa o para desandar el futuro. no sé cuántas fotos intenté capturar pero mi vista estaba nublada, empapada de emociones que no saltaron al objetivo. la armadura cor[h]aza con rendijas por las que se cuelan los nichitos con cuchillos de los mimos. fotos borrosas porque emoción viene de movimiento. abrir y cerrar los brazos. no. no me abraces que me enternezco y me rompo. no me abraces por favor que no estoy fuerte y me voy a deshacer de ternura. mis hormonas de mujer disparadas.
el viaje largo, el sueño escaso, las acciones, las comidas, lo inesperado, las mesas, las multitudes y los dioses paganos o los dioses hechos hombre para otros hombres. la música. la buena música. la poesía... qué corona tan grande para estos hombros tan pequeños. la salvajada está más cerca de mí.
hay algo que no se dice, que no se explica, que no se puede verbalizar. hay algo en las ciudades y los encuentros que me devuelven a mí misma y ya no sé si puedo hacer balance. intento recuperar los hallazgos de estos días pero desconozco si es un aborto o un parto, o si estoy vacía o vaciada.
miércoles 15 de abril. vigo. 14h30. estación de autobuses. con la mochila a la espalda empiezo el viaje. los paisajes se suceden como en una road movie. las expectativas y los nervios se sientan en el asiento de al lado. aún no sé cómo solucionar el imprevisto de los vídeos...
en santiago se sube carlos. no sé que es él pero se pone a leer un libro familiar. en un momento pienso que es estudiante o periodista pero intuyo que es de los nuestros. ferrol. subiendo por la cuesta el autobús a la estación llamo a maxi
sábado, 25 de abril de 2009
miércoles, 22 de abril de 2009
as crebas dos dias anortados

usar e tirar
Observar nos parques
os movementos excéntricos da xente distante,
un instante, unha carreira, unha perda irreparábel,
unha secuencia desordenada de realidade,
unha salva,
unha matriz esgazada,
unha cousa xunto da outra e logo
disparar, atinxir, verificar, violentar os obxectos circundantes,
morder o po e desprezar as calorías de máis,
erguerse cedo para ollar pola xanela,
atreverse a morrer sen avisar a ninguén,
ducharse en auga salgada,
en liortas, desenfreos,
ter orgasmos inusuais nos invernadoiros,
depor as armas, todo iso fai parte da rutina,
da extorsión gastroduodenal á que nos somete a radiación ambiental,
por iso son un alien,
un asasino,
un diletante de extrema esquerda que vomita todo o que pensa
con palabras inconexas,
son libre e non estou conforme,
coñezo a miña sorte,
ter a vontade da pedrafita,
fincada na terra contra o vento, a historia e o turismo rural.
Tal vez ti non me entendas
pero iso é só porque non queres
ou non che deixan,
atende,
eu non comercio cos meus sentimentos
pero vendo baratos os meus pensamentos,
estou contento de estar aquí,
nesta utopía tropical,
nesta país caótico e ultralixeiro que todos temos na cabeza,
a vida é o abismo onde ten lugar a miña pantomima,
eu son el e ti es el e ti es eu e todos somos todas.
Podes facelo comigo se queres.
Simplemente lembra que son un poeta de usar e tirar.
lunes, 20 de abril de 2009
cascaras de la luz ordeñada de los dias
MARCOS LORENZO
MARCOS LORENZO EN LA CALLE
LEIRE BILBAO EN EL MUELLE CURUXEIRAS
DEBORAH VUKUSIC EN LA PLAZA DE ABASTOS DE LA MAGDALENA
MARCOS LORENZO EN LA CALLE
LEIRE BILBAO EN EL MUELLE CURUXEIRAS
DEBORAH VUKUSIC EN LA PLAZA DE ABASTOS DE LA MAGDALENA
cascaras de la luz de los dias orales
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







